.بخوان به نام خالق خاک..به نام آب..به نام دشت..

کوی یاری نیست...بی جهت می پنداری که درون کلبهء چوبی من سر پناهی هست..جوجه گنجشکان خیس را دیشب میزبان بودم...صبح دم لانه می ساختندزیر یک تاک بلند...رهگذران درراهند...کلبه ام خیس و نمناک ا ست ...من در این کلبه خواهم ماند..کلبه ام تمام سهم من از آدمهاست.. خاطراتش خلاصه درثانیه هاست ..خوب می دانم سیلی در راه است...من در این سهم می مانم....

دستانش سردتر از هر برف وبورانی بود...قلبم را دردستمالی پیچیدم و در دستانش نهادم....فقیر بود...گدای دل و جان ...بخشیدمش...گرم شد و با لبخندی تمسخر آمیز رفت...دور شد...یادم رفت قلبم را پس بگیرم....رفت......

آخ..سرد شده ام.... دیگر آفتاب هم نمی تواند مرا گرم کند....

من نگویم که به درد دل من گوش کنید...بهتر آن است که این قصه فرا موش کنید 

شمع بزم دیگران شو...جام دست این و آن شو .................... 

هر چه بودی هر چه بودم...ناگهان رفتم که رفتم......

       

 

دیشب تمام جاده راتنها بودم..

نبوی که ببینی سوسو زدن آن همه ستاره را

نبودی که ببینی نور تک ستارهء مرا...

یاد صدای گیتار چشمانش افتادم..

او هنوز هم می نوازد... نبودی که ببینی ..نبودی که بشنوی..

کجا یندآ ن تما شاچیان آمادهء وجد...؟؟!!.

آآآآآآآآآآآه ه ه ه ه ه ه ه مردمان چه بی وفا شده اند.....!!ش

هیچ دانستی برای چه آمده بودم...برای چه رفتم....!!!

من شبگرد آستان روياي خاطراتم....بگو..بگوتامدينهءفاضله چند فرسخ تمنا باقی است؟؟

لیلی متهم شد به بی احساسی..این اولین وآخرین جرم او بود..جرم را قبول نداشت...

مدرکی برایش نیاوردند ،او صدها مدرک بر بی گناهی خود داشت...مهم نبود....

لیلی می بایست محکوم شود.......می بایست حبس می شد..این تنها راه حذف بود...

حکمش سکوت بود...فراموشی تنها راه....بیچاره لیلی..لیلی شکست........

تنها گناهش بی گناهی بود..با تمام بی گناهیش   مدام طلب بخشش داشت.....

می گفت مرا ببخشید.... سالها می گذرد از حبس لیلی..بیچاره لیلی...لیلی شکست..

دیروز پشت دیوار سیاه تنهاییش..همان زندان قصاص...مجنون دیگری از راه رسید....

لیلی آرام زمزمه می کرد ..آرام می خواند....مجنون  می گفت زمان شرمنده بی گناهان می شود...

لیلی با خنده سردی گفت : بگذار گناهکار بمانم........................

گر چه مجنون من از راه رسیده است.....

لیک در من دگر انگیزه لیلی شدنی نیست                       

 Leili..  

می خواهم تمام نوشته هایم را به حراج بگذارم..نوشته هایم با من قهر کرده اند..

می گویند تو ما را حبس کرده ای ..می گویند ما از این دفترها و کا غذ پا ره ها خسته شده ایم..ما هر چه ماندیم ..هر چه نگاه کردیم باد صبایی نیامد..اسب سفیدی نیامد...

قلبی نتپید..پایی نرمید....به نوشته هایم گفتم دوستم ندارید؟؟...گفتند نهایت دوست داشتنمان رفتن است!...گفتم چه بی وفایید..در بدترین و بهترین خلوت هایم   خلقتان کردم...نه..نه ..صبر کنید...

 شما از آن بهترین خلوت های من هستید..بدترینی وجود ندارد....آه..آآآااه..نوشته هایم بی قرارند..نوشته هایم در تنها ییهای من تنها شده اند...باشد شما هم بروید...

سیمرغ همسفرتان...پرواز راکه  یادتان داده ام.....سفر به خیر....

ومن میان این همه معراج چقدر نا مفهومم...

                                  درون رنگ تیره آن خاک چه چیز هست که نمی بینم...