به کدامین هستی" پرکشیدی که ما" درنیستی خود"تو را نمی یابیم...در اعماق کدامین دریا" فرو رفته ای که ساحلش ناپیداست..با کدامین غروب" گرم صحبتی که از یاد برده طلوعش را.. خاله جان! طولانی شد این سفر..کوله بارت مگر چه داشت؟..چرا نگفتی رنگ دلت را...یادت هست که می خواندی نوشته های کودکیم را...دفتر خاطراتم سراغ چشمهای تو را می گیرد..پروازت را سکوت کردی!..سکوتت را پرواز!..دنیا سرد بود..نه؟

بیا که سرما سوزانده مغز استخوانم را....عکس ها "همه تصویر بغض نشکفته ات را فریاد می زنند...تو را در رویا دیدم...سبکبال ..تکانده شده از هستی..بی هیچ بردو باختی..خنده هایت بوسهءخورشید...آغوشت بوی مادر....

کجا یی خاله ؟!که خود خوب می دانی.. امروزبیشتر از هر روز تشنه ءرازداریها یت هستم...سینه ام مالامال درد است...رفتنت جلوهءپروازرا نازیباکرد....بیا و بگوکوچ کردن دردناک نیست...دردناکی فراموشی" است که دل را آتش می زند...

خاله بیا...بیاوبی تابیهای مادر را" خود تسکین باش...بیا و بی تابیهای ناز دانه ات را" خود تسکین باش...بیا و اشک هایم را با دستمال گلدوزی شده ات پاک کن................

بیا خاله جا ن و ببین که ما چه اندازه بزرگ شده ایم....بیاو ببین که من و نازدانه ات چگونه خواهر شده ایم...بیا و ببین که یادت هنوز در قلبمان بوی ریحان تازه میدهد...خا له جان! من همان دختر مو طلایی" هستم که همیشه سر شانه نکردن موهایش دعوایش می کردی...همان که می گفتی ترشی نخورد..؟؟....خا له جان !خاله!..یادت را دوست دارم...احترام به انسانها چه کوچک چه بزرگ را از تو یاد گرفتم........خندیدن با هزاران درد" را از تو یاد گرفتم.....به یاد همه بودن را از تو یاد گرفتم...خاله" نخواهم شد ..امابرای همه" خاله شدنی چون تورا دوست خواهم دا شت......درود خدا بر تو باد...........

پرستوهای عاشق به خونشون رسیدند................اما..چرا عزیز دل..هرگز تو را ندیدند؟؟؟

بار سفر ببند ای عزیز!.بگذار من هم بار سفر ببندم!

شانه هایت را برای گریه کردن دوست دارم....من نبودت را برای بودنت دوست دارم

دختر پاییز..لیلی آذر..بانوی آتش...روز میلاد نزدیک است...غرور بر باد رفته ات اولین لبخند سحرگاهت..

بخوان از ناخوانده هایت ..........از دل نوشته هایش....

چمدانهایم را بسته بودم...هوای ماشین سنگین بود..نفس کم آوردم..پرازحرف بودی من اما لبریزاز..کلامی نبود..جرقه ای کافی بودکه توآتش گیری ومن خاکسترشوم.. ..روح نیم سوخته ام تشنهءباران بود..پیاده که شدم مردی چتر تعارف می کرد....دفتر همیشه تشنه ام خیس بود...ورق زدم تا ازباران بنویسم اماصفحات آخر" ورق نمی خورد...

یوسفی که پیراهنش را به راحتی بادببردیوسف نیست.. این درسی بود که دل گرفت. چشمانم خمار بود وخمار می دید..این بار با من شرط کردیاچشمانت را ببند.. یا باز کن وخوب ببین..حالت چشمانم همین بود; من بستن را ترجیح دادم ..بادستمالی که از مادرش گرفته بودم.. ..باید خیلی ازنوشته هایم را خط بزنم..نمیدانم کدامشان را..خط خوردن هم دردناک است..فرصت برای رفتن زیادبود.. دل یاس پر بود از سایه های بی صدا...کوله بارش بی اعتمادی وراهش ناکجاآباد..اعتراف این است" من زبان دلش را یاد نگرفتم" اما..اوزبانم را میدانست ..در لهجه ام توقف کرد..لهجه ام سنگین بود ونامفهوم ..از مهم هیچ" ساخت واز هیچ" مهم.....سکانس آخر فیلم پر بودازحباب....دوستی بی تعریف ماند..عشق گم شد درمیان مرزهای خیالی....

آخر فیلم دویدم...دویدم...دویدم...که دوست شوم..فقط دوست...امانمی دانم عقب بودم که نرسیدم یاجلوتر که ندیدم.. تو آیا مرا دیدی؟صدایم کردی !؟نصیب دلمان یک تکه ربان سیاه...کافی بود نه؟!؟این غم کوچ احساس بود...شمعی روشن کن...دشت پراز یاس را به خاطر داری!؟..شبی بی نسیم "عشقی را با عطر یاس آرام غسل می دادند..چون حکم نبود وتقدیر به صلیبش کشیدند..عطرش بوی تازگی می داد....بگذریم آری..