صبح درآینه نگاه میکنم..موهایم را شانه میزنم ولبهایم را ر نگ صورتی ..همان رنگی که دوست داشتی صورتی لوس..کنارتلفن می نشینم..منتظر!..کسی حتمازنگ می زند..اما نه؟!همه مشغول دلخوشیهای خود هستند..مریم با مهدی..پری با آرش..گیتا با..می ماند دخترخاله و..که آنها هم حتما بعدالظهر..این اولین تولدی است که من خانه ام...تونیستی!کاش بودی نه بخاطر تولد..به خاطر تمام خوبیهایت...باید بلند شوم حالاکه تونمی آیی من می آیم...کیک تولدم رابرمیدارم..سرراه دوشاخه گل سرخ میخرم..یکی برای خودم یکی برای تو..هان راستی برایت کلی انارسرخ ترش می آورم تابا هم دانه دانه کنیم....یادت هست همیشه سراغ رسیدن انارهای سرخ باغچه یمان را می گرفتی..حالا که انارها رسیده اندتو نیستی..کیک تولدم کوچک است..اما یک قاچ تو بخوریک قاچ من...بقیه هم خیرات چشمان قشنگت می دهیم به تمام آنهایی که آمده اندسر خاک عزیزانشان...کاش هیچ کس پیش تو نباشد..می خواهم روز تولدم ازصبح تا غروب کنار تو باشم....کاش باران ببارد....تا تو دوباره باآهنگ گیتارت شعر خیس بارانیم را بخوانی...میدانم.. میدانم گیتارت در آن تصادف لعنتی ...اما تو با گیتار شکسته هم خوب می نوازی...(می آید از بالا یک قطره باران ..این خندهءابر است یا گریهء ساران..آن تشنه می خندد از قدرت یزدان..آواز نمی خوانند قرقاولان کبکان..چشمه......)می دانستم شاعرنیستم.....اما با آهنگ گیتارت شعرهایم راباور میکردم... .....باور می کردم..........

شمعهای تولدم را دور سنگ مزارت می چینم....باید قول بدهی با هم شمعها را فوت کنیم...بگو دوست داری روسری آبی سر کنم یا مقنعهءمشکی....بگو چه خوش خیالی لیلی...باشد قرآن کوچکم را نیز می آورم...باشد قبول..دستهای لیلی خالی تر از این حرفهاست...قول بده که روز تولدم لبخند بزنی...ولی از من قولی نگیر. ..چون اگر کنارم نشستی وگفتی تولدت مبارک...حتما زارزار گریه خواهم کرد...........................نگو...دست بردار دل.. دست بردار...

قصه رسید به آخرش٬ دلم گرفت از آدما