رویای صادقه..خوابها چه زود تعبیر می شود..

هنوز مدت زیادی از نوشتن متن "در حسرت یک جاده ام "نمی گذرد ..که به مسافرتی دوست داشتنی دعوت شدم..پروازی دلپذیر...."دل می برد خود را تا به آسمان"..فکر نمی کردم به این زودیها دوباره به مشهد بروم..اما شدو چقدر زیبا بود...مسافرتی هوایی..هواپیما که اوج گرفت...زیر پاهایم خالی شد...همه چیز کوچک و کوچکتر می شد...انسان در فکر فرو می رفت..یاد مورچه ای افتادم که قصر پادشاه را بسیار بزرگ و با شکوه می دید.می دانید چرا؟..فقط چون خود کوچک بود...آدم ها نیز کوچکند بزرگ می بینند..یاد آدم هایی افتادم که دنیا را بسیار بزرگ وبا ارزش می پندارند..آدم هایی که گم هستند در همین سیمان وآجرهای ساختگی..خلق می کنند و می پرستند..وابسته می شوند و زندانی..جان می شود و خانه و ویلا و ماشین و پول وو امیال به ظاهر انسانی...باید کمی بالا رفت ..بالا و بالاتر ،تا فهمید در چه منجلابی دست و پا می زنند و می زنیم...

 نمی دانم چگونه احساسم را بگویم..انسان به خلا یی می رسید آمیخته با حسرتی حزن آلود..دل می خواست منکرشود پستی وجود را..اما وقتی خود را در تکه آهنی شناور در ابرها می دید..دندان بر لب می گزید..که تنها یک اشکال کوچک در این وسیله ءآهنی کافی است تا من وجود، به حقیقتی دردناک دست یابد..حقیقت ماندگار نبودن!..نمی دانم دیگر مسافران که از پنجره ءکوچک هواپیما نظاره گر آسمان بی ریا و آبی بودند .،به چه می اندیشیدند....در توصیف لذت چه می توان گفت ،لذتی از سر فهم..نه آنچه فقط با چشم قابل درک است... آسمان دوست داشتنی تر از زمین است ...شاید چون رها بودنش بی تملق تر است...شاید. !!

.حکایت دوم:

 گل سرخ و......و دیدن آشنایی که در همین خانه مجازی با او دوست شدیم..و تنها این صدا بود و نوشته که محبت را نوید می داد...هتل و قرار ملا قات...و حا لا می توان گفت پشت هر مجازی حقیقتی پنهان نهفته است...دوستی و خواهری به جمع دوستان و عزیزانم اضافه شد..و این یعنی محدود نباش فقط به آنچه در نزدیک است و کنار دست...همه جا می توان با عشق عاطفه راتقسیم کرد.......زنده باشی نوشین جان....به خاطر محبتت ممنون...

حکایت سوم:

زیارت شاید فقط امری ظاهری است برای آرام شدن...حالا اعتقاد چیست و آیاهای بسیار، برمی گردد به آنچه در فهم و منطق،انسان ،به آن رسیده...تعادل اینها در زندگی برایم مهم است و زیبایی را در هرچیز می شود پیدا کرد....همه چیز زیبا بود...

باید فکر کرد و رسید به این حقیقت که چگونه می توان برنده بود و برندهءواقعی باقی ماند...سخت است نه؟! 

 بدنبال هوای تازه ای می گردم ..نمی خواهم اوج پروازم اسیر محبتهای کوچک و دوست داشتنهای حقیر شود....نمی خواهم آویختن پرده ای پنجره ءآسمان را از من بگیرد..نیازمند حرکتم و نوری در سکوت...می خواهم همچو رویا"آرام بیایم ..آرام بروم...دعایم کنید...

به من چه سرخی میخک تو مهتاب...به من چه رقص نیلوفر روی آب....

قفس بارونه کابوس کبوتر..........به من چه کوچه باغ شعر سهراب...

به من چه.....به من چه....

تو هم از یکی دیگه سوختی،میخوای تلافی باشه/بیا این تو و دل و باقی احساسی که مونده/

.................................................................................................................................

تو میگفتی آره من ماهم ولی تو اومدی آسمونت را اشتباهی...........