از شیشه بی می ..می بی شیشه طلب کن...

کاش مرغ شب بودم

شاید آن وقت ..مثل او

لای آن بوته ها

سر پناهی ،چاله ای می جستم

غرق یک لحظه تنهایی خود می گشتم

بعد گیتی را...با تمام ادراکش

با نسیم و بوی مدهوش سحر گاهش

با تمام رازش ،هستیش،سازش

به مرغ سحر دیگری می دادم

یا برای جوجه سیمرغی

پیشکش می بردم..

دیگر چه سود نوشتن را...سرودن را..آنگاه که.....

ترانه هام خط خطیه!...ترانه هام خط خطیه........

یه زخم کهنه بدتر از زخم جدید..

می دونم....

الهی از من آهی و از تو نگاهی..

الهی...

عزیزم زیادند آدمهایی که به حال خود واقف نیستند...نمی دانند چه می خواهند؟...چه می کنند؟..نمی دانند چه می گویند..بدبختند عزیزم!وقتی به بدبختی افکارو کردارشون نگاه کنی ..دیگه اذیت و آزارشون برات مفهومی نداره !..فکر می کنی چون ظاهرا بیمار نیستند سالمند..فدای اون دل بزرگت بشم...فدای ...آروم باش..عزیزم...نگاهش کن...اشکم اگه ریختی خیالی نیست...نگاهش کن...اون وقت دیگه اشکات به خاطر خودت نیست.....اشکات میشه برای تموم  بدبختیهای حال و آیندهءاون آدم...دنیا بازتاب کردارهاست...حالا که دستی خواست تو زودتر از سنت بزرگ بشی...خیالی نیست...سایه ء من!..............

به خودت ببالو وتا می تونی به وجودت محبت کن...

...اگه راهم این روزا از تو یکم دوره ببخش...توی زندگی آدم یه وقتا مجبوره ببخش...بگذر از من ...بگذر از من اگه جمعه بود وباز دیر اومدم....(همیشه نیستم پیشت وقتی که باید...ببخش لیلی را.)..(گل یکدونه ءگلدون دل لیلی)...دوریمونا باز می گذاریم به حساب سرنوشت...اینقدر خوبی که آخر میدونم میری بهشت....

دیگر انگشتان نمی توانند قلم در دست گیرند..

چه سود نوشتن را ..

سرودن را..

آنگاه که عمق نوشته ات مهجورمی ماند..

و حقیر می شوی با عا طفه ات!..

رویا لیلی شدو باز بوی دود گرفت...

دود....دود

ماندیم با قاب عکسی بر دیواردل...

سرخ بنویس..!

به یاد داغی سرخ دستانش

سرخ بنویس!

فقط برای دلت..سرخ ..سبز.. سیاه...

"آخه دل من ............

...