يك سال گذشت..از توكه بگذريم..با ديگرانمان چه كار..

سوگند نامه، قبل از رفتن پر شده بود...حالا..اينجا مراسم سالگرد كه مي گيرند..

ديگر همه چيز تمام مي شود....همه مي گويند خدا رحمت كند...سخت است نوشتن..براي من كه يا مي نوشتم يا نقاشي مي كردم...و قلم محرم ترين محرم..از چه بايد نوشت..از سنگفرش كوچه اي كه تو تماما آن را مفروش ازگلبرگهاي گل سرخ مي ديدي؟يااز قاب عكسي با ربان سياه.. كه جواني با چشمان سياهش به تو لبخند مي زد..ختم نام كه بود كه آتشت زد؟..من نيز خنده ام گرفت..از لبخند پنهان تو...ديگر برايم مضحك است اشك ريختن براي حقيقت..و لبخند زدن به دلقك!آمدم..هميشه مي آيم..كنار همان شاخه ء طوبي..بلوغ را آنجا می شود لمس کرد و سيمرغ سيمايت را...و اين همان رؤيا بود....

ولي هنوزم ..