شبها که در خیابان خلوت خواب..پابه پای غرورو قافیه می روی،مرگ با لباس چین دار بلندش..پای پنجره اتاقم می آید..سوت می زند..و منتظر می ماند. .نه ! عزیز دلم!تازگی بوف کور هدایت را نخوانده ام..اینها که نوشتم حقیقت محض است!باور نمی کنی یک شب به کوچهءدلتنگ ما بکوچ،کنار همان درخت که پر از خاطرات خط خورده است (درخت طوبی).. ..بایست و تماشا کن!تا ببینی چگونه به دامن دریا و گریه می روم!بس کن !ای دل ساده!صفحه صفحه برای که گریه می کنی.؟کتاب کبودگریه ها را ببند،تا ..تا...تا....گوش کن!درمانده ءدردآلود!ازپس پرده های پنجره..صدای سوت می آید