|
|
|
|
|
چرا تا شکفتم چرا تا تورا داغ بودم ..نگفتم.. چرا بی هوا سردشد باد.. چرا از دهن حرفهای من افتاد...
دیگر مهم نیست... پایان خط!! دوستی تا همین جا زیبا بود.. نه!؟ ..بیا..این دستهایم..بگیر.. بگیرو محکم فشار بده.. تا بگویم..آه ه ه ه آه ه چقدر خوشبختم... و سکوت.. وبعد... یاد لبخند بی رنگ ولب خاموش.. چشمهایم را جا می گذارم.. تا تفدیرتو.. تقدیر بماند.. جشمهایم نمی سوزد.. برای آخرین بار....... دلم تنگ می شود..
|
||
|
+
نوشته شده در بیست و پنجم شهریور 1386ساعت 11:58 قبل از ظهر توسط لیلی آریان
|
|
||